Geplaatst door: 
Verhaal

Paultjes herinnering (9) De duiven van ''Basje'

Auteur: 
Paul Bulters (ODeM 2017-01)

Zoals uit mijn vorige herinneringen al wel duidelijk is geworden speelde het voetballen in zijn algemeenheid en KVV Losser in het bijzonder een grote rol in mijn jeugdjaren. Vele uren van de week bracht ik door op het sportveld De Möllenberg aan de Hogeweg, de thuishaven van de oranje-zwarten. Zelf speelde ik in de jeugd en keek enorm op tegen de spelers van het eerste elftal. Daarin speelde ook Bernard Dijkhuis, bijnaam 'Basje'. Hij vormde aan de linkerkant samen met linksbuiten Jan Lentfert, de latere beheerder van onder meer De Vereniging en het café in sporthal De Fakkel, een talentvol duo. Nu zouden we zeggen, dat zij te vroeg waren geboren om tot een roemruchte voetbalcarrière te komen.

Bernard Dijkhuis was mijn grote voetballende voorbeeld. Een man met een fluwelen techniek en een linkerbeen vergelijkbaar met dat van Willem van Hanegem. Bernard was echter veel sneller en behendiger dan Willem en wie weet waar hem de huidige tijd als voetballer zou hebben gebracht. Hij, kostganger bij familie aan de Oldenzaalsestraat, is tot aan zijn dood altijd een eenvoudige Losserse jongen gebleven. Vrijgezel, niet vies van een glaasje bier en werkzaam op de verbandstoffenafdeling van Van Heek. Apetrots was ik, toen ik in de geselecteerde jeugd training van mijn grote voorbeeld kreeg en hij mijn techniek probeerde bij te schaven en van nuttige tips voorzag.

Maar Bernard had naast de voetbalsport nog een tweede hobby, die later voor hem zelfs op de eerste plaats kwam: de duivensport. Ook al doordat KVV Losser hem niet die waardering gaf, die hij ontegenzeggelijk verdiende. Vele jaren was hij een gerespecteerd voorzitter van de Losserse duivenvereniging De Snelvlucht. Vrijwel elk weekend vlogen zijn duiven bij de wedvluchten in de prijzen en bij de duivenliefhebbers in het hele land genoot Bernard Dijkhuis uit Losser groot aanzien.

Zijn naam ging, als de voetbalprestaties van KVV Losser werden beoordeeld, ook bij ons thuis regelmatig over tafel. Zo ook op een morgen, toen visite bij de koffie een smakelijk verhaal over hem vertelde. Mijn oren waren natuurlijk gespitst. Hierna hetgeen ik hoorde.

Een buurman van Bernard had ook duiven, maar slaagde er in tegenstelling tot 'Basje' nooit in om bij wedvluchten ook maar in de buurt te komen van prijswinnende resultaten. Dat kwam hem zo de keel uit, dat hij de stoute schoenen maar eens aantrok en Bernard naar diens geheim vroeg. Normaliter bleef bij een duivenmelker een geheim een geheim, maar Bernard was de beroerdste niet en gaf zijn buurman de raad het duivenvoer de dagen voorafgaande aan de wedvlucht te mengen met enkele grammen zangzaad. De zondag erna stond een wedvlucht vanuit het Zuid-Franse Bordeaux op het programma en Bernards buurman had al enkele dagen de geheime tip opgevolgd en zangzaad aan het duivenvoer toegevoegd. Op zondagmiddag rond de klok van drie stond zowel Bernard als zijn buurman in de tuin in afwachting van de thuiskomst van de duiven.

En jawel, weer waren het de duiven van Bernard die aan kwamen vliegen. Wanhopig speurde de buurman het luchtruim af, maar van diens duiven was geen spoor te bekennen. In het huis van Bernard ging de telefoon en toen deze na een paar minuten weer naar buiten kwam riep hij tegen zijn buurman dat hij niet langer naar boven hoefde te turen. “Ik kreeg net een telefoontje van de organisatie uit Bordeaux, dat daar een paar duiven in de boom zaten. Die zongen gezamenlijk: En wij gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet.” Dat bleken de duiven van de buurman te zijn. Later werd duidelijk, dat hij van Bernard had begrepen dat er enkele kilogrammen zangzaad door het duivenvoer moest in plaats van enkele grammen.

Niet verwonderlijk, dat dit verhaal in mijn jeugdherinneringen gegrift staat.

Paul Bulters

Reacties